A eshte e mundur?

E dija qe nje dite do te pendohesha qe te lash aq shume pas dore. Nje dite, do te kerkoj te kthehem pas ne kohe dhe te te kushtoja gjithe vemendjen qe ke merituar, ose me shume se aq. Duhet te kthehem pas te te shpjegoj me vepra se sa i rendesishem je, sa me duhesh ne jeten time, sa me ty mund te bej githçka kam enderruar.

Je i pazevendesueshem, dije! Aq shume sa vendin tend tashme s'po di ta mbylle askush, aq sa kohen tende nuk mund te ma shperbleje asnje, rendesine tende nuk mund ta gjej askund. Do doja t'i beja gjerat ndryshe, besome, por nuk dija! Ndersa tani e ndiej qe nuk je ti ai qe me mungon me shume, se ti je prane çdo kohe (kaq i mrekullueshem arrin te jesh!!!), por eshte koha qe zhduket mes nesh ajo qe me frikeson sepse s'do te kthehet kurre...

Une dua me ty shume kohe, a eshte e mundur?

Mall

Jam kaq larg teje, kaq larg sa eshte e frikshme ta mendosh. Dhe ne fakt, mundohem qe te mos e mendoj çdo dite. Mundohem te mos e mendoj fare largesine dhe imagjinoj se si DJE ka qene dita e fundit qe jemi takuar, perqafuar, kemi folur. Aq shume, sa duket e vertete, sa kam genjyer mendjen aq keqazi...

DJE ishte dita e fundit kur u pame, kur folem per gjera krejt te zakonshme, krejt te panevojshme. Dje ishim moskokeçares ndaj mallit, atij malli qe une duhet ta ndieja çdo dite e me shume, qe do me mpinte trupin e mendjen deri sa te te degjoja zerin e te te shihja fytyren.
Malli qe duket sikur eshte zhdukur aq sa frikesohem nga vetja, dyzohem, dyshoj se ne te vertete nuk ndodhet aty, se nuk ka nevoje per buzeqeshjen tende.

Nuk kam mall per ty, derisa te shoh diku nder foto te vjetra, lexoj emrin tend te paqene nder rreshta te ndonje libri dhe kuptoj se Sa shume qe me duhesh!!!

Me ndiq

Te lutem, me ndiq,
Ne rruget e gjata te mendjes e shpirtit tim, qe duan vetem te ikin sa me larg. Rrugeve te qyteteve te panjohura te cilat priten te shihen.

Me ndiq,
drejt ndjenjave te reja, ndjenjave te ndryshme, ndjenjave te çmendura, vetem me rri prane. Te rrime sa me prane!

Ji me mua,
ne labirinthet dhe udhekryqet qe do na nxjerre jeta, me ty ndoshta zgjedhja eshte me e lehte. Ose me mire, me ty lehtesohet dhe zgjedhja me e veshtire.

Me ndiq te lutem,
ne rrugen time drejt teje, ne rrugen drejt shikimit tend te ngrohte, drejt buzeqeshjes tende. Le te qendrojme se bashku derisa te gjitha keto, te behen e perditshmja ime dhe te largohem s'do te ndiej me nevoje.

Ti

Je vrulli im me i madh i çmendurise. Je nje dehje e here-pas-hershme nga e cila nuk mund te zgjohem kurre esell. Je nje helm i embel per mendjen time dhe nje tufe aq e madhe lumturie ne te njejten kohe. 

Ti!

Je e mira ime, ne te keqen me te madhe. Je pjesa me e bukur qe mbaj me vete, por pjesa me e paarsyeshme. Je nje enderr qe eshte bere realitet, je dashuri e vetvete.

Ti!

Nuk je kurrsesi si dashurite e tjera, je nje dashuri qe do nje tjeter emer, nje emer me te paster. Se ti je ndoshta nje nga gjerat me te pasterta te botes sime! 

Je pranvere, vere, vjeshte, dimer. Ti je shprese, shprese per nje UNE me te mire por kurrsesi nje UNE qe mund te ngjasoje me TY, sepse sado qe te dua une... Ti, je vetem nje ne kete bote.

Je familje e gjithe per mua saqe kur thone se do kaloja boten per te te gjetur e kerkuar, une vertete qe do e beja.

Ti!

Je guximi per te perballuar gjithe frikerat e mia, ne nje kohe kur je dhe frika ime me e madhe.

1 Gusht

Sot, supozohet te jete dita ime me me fat. Sot, supozohet te jete nje nga ditet e mia te lumtura, keshtu thone. Sot, supozohet gjithçka e mire, supozohet...

Sot ama, nisi gjithçka shume mbrapsht, ashtu siç asnjehere nuk do e deshironte askush. Fundja ne nje dite e zakonshme, si kjo, e vetma gje qe deshiron te besh eshte te qetesohesh, te largohesh sa me shume vendimeve te medhaja, sa me shume t'i largohesh vetes.

T'i largohesh kesaj merzie, kesaj merie qe te kap ndaj gjendjes tende, ndaj rrethanave te tua. Njeriu nuk duhet kurre t'i merzitet rrethanave te veta, sepse ato jane qe e krijojne ne vetvete, e siduket une ndiej meri ndaj vetvetes, sot me 1 Gusht... dita qe supozohet te jete nje fillim te ri, nje fillim i larget.

Por, ne kohen qe e deshiroj fillimin e larget kaq shume, ky vend duket sikur nuk po me lejon qe te iki!

Harresat

Frika ime me e madhe jane harresat,
Harresat e momenteve te bukura, harresat e koheve te jetuara, harresat e njerezve te rendesishem. I kam frike te gjitha!

Kam pershtypjen se jo vetem une, te gjithe i kane frike harresat. I druhen faktit, qe nje dite, pakuptuar nuk do jene me aq te rendesishem ne jeten e tjetrit, o ndoshta do te fshihen fare nga kujtesa e ca te tjereve, ne nje kohe qe ne mendjen e tyre ngelen te gjalla te gjitha momentet.

Te gjithe ruhen nga harresat, ndaj dhe perpiqen qe te lene nje shenje ne jeten e te huajve, te rastesishmeve, kalimtareve, banoreve te perkohshem, shoqeruesve te perhershem... dhe perpiqen aq shume te jene te kujtuar sa harrojne te kujtojne, te kujtojne ndjekesit e tyre, ata qe perpiqen njesoj si ta per te lene gjurme.

Edhe ti harrove, duke levizur lart e poshte ne jete te reja, ne jete te tjera dhe duke lene pas mua!
E sado e dhimbshme qofte une kuptoj ama, kujtoj e pyes veten se sa te tjere si une ka, qe perpiqen te rrine perjete ne memorien tende?

Ne, dime

Sepse une e di, qe ndonjehere ti, pakuptuar e padashur e leshon veten ne merzine e momentit. Pastaj merzia e momentit kthehet ne merzi te dites dhe merzia e dites kthehet ne merzi te kohes, duke te bere te humbasesh ate çast qetesie qe mendoje se kishe, ate çast qetesie qe do doje te kishe, ate qetesi qe duhet te kishe ose ate qetesi qe meriton te kesh.

Une e di!

Ti do e leshosh njehere veten, pakuptuar e padashur duke harruar se sa kohe te duhet per t'u ngritur perseri, duke lejuar qe nje moment i vetem merzie te te shkaktoje kaq shume...
Do e japesh veten ne nje çast dhe do i shkaterrosh te gjitha, te lutem mos e bej!

Sepse edhe ti e di, qe ti mundesh me shume, ti di me mire se aq, ti deshiron te meritosh ca me shume kur e verteta eshte qe meriton akoma me teper. Ti, do te perpiqesh, do harrosh perpjekjen e do biesh. Do çohesh e do perpiqesh perseri, se keshtu je ti! Do çohesh, sepse nuk e do nje jete me pendime, nje jete qe do te bente te pakenaqur ca minuta, dite, e kohe me vone. Ti nuk e do nje te atille jete, ndaj mbaje gjithmone ne mendje kete, qe te ngrihesh perseri.

Dhe kujtohu... se gjithmone duhet te ruhesh nga ai i vogli çast i merzise.
Te lutem, kujtohu!