Vetem ti

Vetem ti mund te me ktheje mua te shkruaja perseri, pas nje kohe kaq te gjate... vetem ti.

Sepse, edhe pse gjate gjithe kohes jam e rrethuar nga dashuria jote perseri eshte pikerisht dashuria jote ajo qe me jep guximin te vazhdoj perpara.
Vetem ti me ben te ndihem ne shtepi, ne cfaredolloj vendi, sepse shtepia ime eshte aty ku je ti. Ti me telefonon e me shkruan per cdo dite, por perseri ne gjithe boten vetem ti me ben te ta ndjeje mungesen pas sekondit te pare qe kemi mbyllur biseden.
Je ti qe me ke mesuar deri tani, qe vazhdon te me mesosh per çdo gje pambarimisht, ashtu siç je dhe ti lumturia ime me e madhe kur te mesoj ndonje gje te vogel une :).
Vetem ti mund te... me rikthesh ne nje sekond buzeqeshjen, largosh si me magji lotet e trishtimit, zhdukesh per pak caste mallin, me qetesosh me nje prekje, gezosh vetem me nje fjale, me kthesh nga erresirat me te largeta, mund te me mbushesh me dashuri cdo sekond te dites sime dhe une perseri nuk ngopem dot duke te patur.

Vetem ti mundesh ne kete bote,
Vetem ti mund!

2 a.m

Une jam nje lemsh i madh pavendimesh. Nje topth i stermbushur me mijera deshira dhe endrra dhe e kufizuar nga koha dhe zona e rehatise. Jam nje tufe gabimesh, gabimesh te vogla ndoshta qe me kane penguar te ndjek ndjenjen time. Perveç ketyre une jam edhe nje mendje e kontrolluar sepse eshte e frikesuar nga ndryshimet e medha apo e panjohura e larget.

Une jam frike, frike nga mosrealizimet apo deshtimet e mundshme te cilat jane po aq te rendesishme sa edhe sukseset ne kete jete! Por qe, une kam frike nga deshtimet. Une jam nje grumbull ndjenjash te çuditshme qe me mblidhen ne gryke e s'me lene te marre fryme apo me fluturojne ne stomak dhe dua t'u zhduk ajrin. Jam ndoshta liman qetesie ku ererat nuk fryjne kurre per kedo udhetar apo anije te qendruar por jam vete nje mes oqeani prej nga ku formohen tsunamet e medha.

Kjo jam une, e lindura ne oren e dyte te dites se re ne nje fund vjeshte, dhe thone qe asnje vendim i mire nuk merret pas kesaj ore.

Source: http://patrykmogilnicki.com/illustration/bluszcz/

Sister talk

Dear older Sister,

There is this stupid guy, this guy I wanted to know more since day one. Since the first day I knew him! And we talked for a little. We laughed at some boring jokes or maybe we did not. But anyhow, we exchanged numbers! And I got obsessed with his existence until it faded away the same way as an obsession should fade. And I did live my life rigorously after that, because he forgot I existed as well.

After a long time, this stupid guy, writes me back and we decided to 'just go out', that simple! God, that stupid guy! With his stupid talks, stupid moves, stupid smile and all... I still want to know him, even though it is not at all something serious. Even though he seems kindda bastard in everything he does, I still want to know him better.

Dear sister, I know this might be for you incomprehensible and not at all satisfying for all the doubts and questions flowing into your brain right now... But, I want to tell you that I know this guy and yet, I do not know him at all.

Biseda jone

Une e ndiej gjithmone se sa e teperuar eshte e folura ime, shpejtesia e fjaleve, koha e shkurter qe u le fjalive qe te marrin kuptim njera me tjetren.
E di qe e teperoj me fjalorin e shpeshte dhe ndihem keq qe ndonjehere nuk perdor ne te tilla bashkebisedime fjale me te veçanta. Sepse, tek e fundit, fjalet e veçanta qe mund te jene krijuar ndonjehere per te bere kumtimin me te ngjyrshem ne te tilla situata, jane padyshim fjale te cilat i pershtaten persosmerisht gjendjes sone. Ti i meriton te gjitha fjalet me te bukura te krijuara ndonjehere per ndonje ndjenje pozitive njerezore, vertete! Por une shpejtohem, shpejtohem aq shume ne te folurin me ty sa qe nuk dua te humb kohe (humb kohe?).

Flas aq shume dhe aq ngutshem sa qe edhe te tjeret nuk e kuptojne se ne te vertete dua te shfrytezoj te gjithe mundesine e dhene per te te shpjeguar sa me shume, per te te shprehur sa me shume, rreth meje, rreth teje, rreth gjithçkaje.
Une flas ndonjehere shume dhe ngutshem, nga deshira e ime e madhe e te treguarit, e te folurit me ty, e deshires se mosshpenzimit te kohes me gjera te 'parendesishme'... me te parendesishme se biseda jone!

Si te justifikosh diçka shume te gabuar

Ishte gjendja e saj me skandaloze. Floket, oh! Floket ishin shkaterrim total, ndoshta me keq dhe deshperueshem seç kishin qene ndonjehere deri ne ate kohe. Fytyra, me ca sy te zgurdulluar, te enjtur dhe jo nga netet e pagjumta apo lodhja e tepert. Me shume mundesi ose ishin prej oreve te gjata qe shpenzonte perpara televizorit ose kompjuterit duke bere pune te padobishme, ose thjesht duke vrare kohen. Mundesia tjeter ishte nga gjumi i teperuar!

Aq shume kishte fjetur, aq shume sa mendonte se mos kjo deshire e madhe dhe e pakuptueshme per te mbyllur syte te ishte rezultat i ndonje semundjeje qe po afrohej. Keshtu i ndodhte para çdo lloji te tille, i zgjohej nje 'grykesi' per gjumin qe nuk e shpjegonte dot, por qe kurre nuk kishte arritur ta realizonte pa kokeçarje edhe ne te tilla raste. Ndersa kete here, kjo periudhe e pergjumjes se madhe zgjati aq shume dhe duke qene se asnje lloj semundjeje (fatmiresisht) nuk i ishte afruar, me gjasa te medha pergjumja krijonte thjesht gjendjen e tanishme.

Tani! Tani nuk ka me shqetesime. Nuk ka me detyrime vetjake per t'u çuar prej krevatit, ose me sakt divanit ku me te shumtat e hereve bente gjumin e nates pas ndjekjes se ndonje filmi prane televizorit. E pabesueshme dukej vertete, ama ajo flinte aty, ne vendin ku praktikisht ishte bere ambjenti ku kalonte me te shumten e kohes.

Sa shume kohe pa e perjetuar nje ndjesi te tille, ndjesine e te jetuarit brenda te njejtave mure per kaq shume kohe, here edhe me pizhame deri ne oraret e drekes. Sa e larget qe dukej! Dhe sa e duhur dhe e domosdoshme ishte tani ai moment, pikerisht ai qe po jetonte duke shpenzuar (njemendsh) kot te gjithe kohen e saj, por qe nuk ndihej aspak si diçka e gabuar.

Nuk donte ta leshonte, nuk donte te ikte prej asaj pertacie qe po ia dhuronte vetvetes, qe nga ana tjeter, e bente te ndihej tmerresisht keq ne fund te dites. Nuk donte te largohej nga ato mure, ose ndoshta nga ajo ndjesi! Ndjesia e rehatise se bollshme, ndjesia e vendit qe me mire e njihte, ndjesia e SHTEPISE.

Gjume te embel

Jam kete nate duke soditur qetazi, une dhe vetja ime.
Nje nga ato netet ku me shume se zhurma e ndonje gjumi te rende rrotull teje te shqeteson zhurma e mendimeve te tua.
Kur secili ka mbyllur syte e qeteson mendjen, une perpiqem te qetesoj shpirtin!

Sot pas shume kohe une dhe vetja ime jemi vene perballe njera-tjetres per te biseduar pas nje pushimi te gjate e te çuditshem. Flasim pa fjale, sepse kjo eshte e bukura e te biseduarit me vetveten dhe kerkojme te ndjekim udhetimin ne ndonje tjeter rruge apo kerkojme te gjejme ndonje tjeter enderr a motiv per te vazhduar, por kjo merzi e pakuptimte nuk na lejon te ecim perpara. Te dyja ne, mendojme, pa kuptuar ende qartazi se çfare eshte ne te vertete ajo qe duam kete nate kur gjithe rrotull po mundohen te kerkojne qetesi mendimesh ndersa une vazhdoj perseri te kerkoj qetesi shpirterore!

Ose ndoshta kerkoj ty ne fakt, kerkoj qe te degjoj tingullin tend te qetesise, zhurmen tende te rehatise teksa fle... dhe te lehtesohem.

Mos harro

Mos harro,

Sot, ti me braktise! Me le vetem!
Mu largove ne nje dite qe aq shume nevoje per ty kisha. Nuk ishe aty!
Ike, pa me thene se pse, pa me thene se ku, pa me folur, pa me pritur.

Ike ashtu, per nje arsye budallaqe ndoshta, ose per ndonje arsye madhore, kush e di?
S'ishe aty... kur te kerkova, nuk te gjeta me.
Nuk doje te ishe!

Sa mire me njeh ti mua.
Aq mire sa e di qe ikja jote e pa-ze do me dhembte me shume se çdolloj fjale e nxjerre nga inati apo merzia e momentit. Ashtu siç di te me lesh vetem, ne cdo dhembje te shkaktuar prej teje.
Por une gjithsesi te kerkova, per te te treguar, se dita kur ti ike, ishte nje nga ditet kur une kisha aq shume nevoje per ty.

Dhe ti mungove.
Perseri!