Mengjesi ndryshe

Te ndodh dhe jo rralle kjo, qe te zgjohesh ne mengjes ndryshe! Te çohesh, edhe hutueshem te ndiesh se vetem aty ku je nuk duhet te ishe! Te ndodh!!! Leviz gjithe pertese kembet, pa e ditur se ku te çojne, thjesht i le te te shpien aty ku ato duan, rruge e shkurter kjo qe ishte mesuar permendsh, ne ate shtepi fare te vogel. 

Eshte mengjes i ri! Eshte ndryshe, thua. Eshte vertet ndryshe! Nderkohe qe i ke lene kembet edhe te gjitha pjeset e trupit te levizin ne menyren qe ato deshirojne, sheh qe pa arsye, ashtu kot, ben ngahera te njejtat gjera...po mengjesi i sotem, seç me duket krejt tjeter, krejt i huaj, krejt i panjohur.

Do doja faktikisht qe te dilja, te shetisja! Ti lija perseri kembet, pa zot, te me shpinin kudo tutje! Si dihet, mbase keshtu do te gjeja nje tjeter vend ku te strukesha, te rrija gjate te mendoja edhe te ndihesha si ne shtepi! Ose, te shkoja ndoshta ne kerkim te vetes sime, qe cuditerisht kishte humbur vetvetiu gjate nje nate. Ku humba???

Prita... duke qendruar e heshtuar mes atij ambjenti derisa degjoj zhurmen e deres te hapet.

E pashe, ate fytyre te pergjumur, po kurrsesi me pak te hutuar sesa imja, te me buzeqeshte...me ngrohu zemren!

-Miremengjesi V.!

-Miremengjes' shpirt! (shpirt?!)

-Fjete mire?

- Fjeta ndryshe,- u pergjigja. 

Sepse ky mengjes, e kishte dicka te çuditshme brenda vetes, dicka te veçante, dicka te huaj! Por kur e pashe edhe pse u ndieva habitshem, e kuptova qe :

ajo ishte shtepia ime, dhe une isha V. !!!

Po sikur te me duhesh tani

Po sikur te me duhesh tani?
Si t'ia bej per te te gjetur,
Sikur te me duhesh tani...

Po sikur te me duhesh gjithnje
Ke te gjej per te pyetur,
Sikur te me duhesh gjithnje...

Po sikur te me duhesh cdo kohe
Ke te pyet per te te kerkuar
Sikur te me duhesh cdo kohe...

Po sikur te mos me duhesh me
Ke te kerkoj per te te harruar
Sikur te mos me duhesh me...

Dhe qe prej asaj dite ne nuk folem me

Dhe që prej asaj dite ne nuk folëm më

 A thua ndoshta për të folur s’kish?

 As nuk folëm, as nuk qeshëm atë ditë

 Ndodhi e gjitha shumë rastësisht.

Kjo është, i dashur, e keqja jonë

 Që kohë të flasim me tjetrin s’gjetëm

 Thjesht ikëm një ditë pa folur, pa qeshur

 Dhe pa folur, pa qeshur, ashtu mbetëm.

Dhe që prej asaj dite më nuk kemi folur

 Se gjithmonë njëri tjetrin kemi kuptuar

 I dinim të gjitha në kohë ne, i dashur

 Ndaj tani është koha jonë, për tu harruar.

Dhe më nuk kemi folur prej asaj dite

 Po pamjen time në mendje e ke?

 Pas asaj dite kur as folëm, as qeshëm

 Nuk folëm, dhe harruam pse.

Në rrugë më ndalo po më pe ndonjë herë

 Thuamë të gjitha që doje të thoje

 Sa shumë që ngjajmë, i dashur, të dy

 Sa shume që ngjajmë brenda kësaj loje!

Kishte ardhur koha

E ndiente se kishte ardhur koha per nje tjeter njeri, per nje tjeter mundesi, per nje tjeter jete, per nje tjeter mendim, per nje tjeter qasje. Kishte ardhur koha per te gjitha keto, kishte ardhur me kohe Koha, po s'kish ardhur menyra.

E dinte se tani ishte momenti, tani ishte casti kur mund te ngrihej kundra gjithckaje, dhe te vendoste ne kyre veten. Ndoshta nuk ka qene asnjehere vendi i duhur, por ora e duhur ka qene, ngahera! Dukej sikur kishte aq shume qe minutat kishin ardhur deri ketu, e pastaj kishin ndaluar... per ta pare si do vepronte.... per ti thene ''He, c'pret me tani, ndryshoji te gjitha!".

Dhe aq shume e deshironte kete fillim te ri, nje fillim te paster, nje fillim te vetin, per veten. Sepse te pakte ishin njerezit qe prane i kishin qendruar, te shumte ishin ata qe kishin ndjekur tjeter rruge dhe te ndenjurit ne te njejtin vend po e pengonte, po e lodhte, po e bente qe te deshironte aq shume ate nisjen e re, por SI?

Asgje nuk dinte, pervec faktin se do merrte veten, e ca te pakte njerez, do i ngrinte me vete dhe do largohej, do ikte, do arratisej nga gjithcka, nga te gjithe!

Sepse thjesht kishte ndryshuar, sepse edhe per kete kishte ardhur koha!

Frika

Njeriu ka frike vetem kur perballet, qofte dhe terthorazi, me humbjen, largimin, tjetersimin a mosqenien. Njeriu ka frike! Frigohet nga zhdukja, nga harresa apo nga kujtesa e mallengjyer. Nga boshlleku, nga eresirra, mosnjohja, largimi. Ka frike, sepse ka dashur aq shume qe te rrije. E sidomos ai çasti, ajo sekonda ku ti imagjinon ti lesh te gjitha pas, ajo eshte me tmerruesja.

Perse do na duhej te largohemi, kur pas leme me te bukurat çaste qe ndoshta dikur do te na prisnin? Edhe nga kjo njeriu ka frike. Nga kjo kam frike! Kam frike se ajo 'e nisa' nuk do vije ndonjehere, dhe me shume se per veten trishtohem per te. Se per te une imagjinoja kohe te bukura!

Sot, per te paren here

Sot, si çdo here tjeter u zgjova me ty ne mendje.
E falenderova Zotin qe je ne jeten time, sepse edhe sot si çdo here une pata nevoje per vemendjen tende.

Sot, si çdo here tjeter iu gezova faktit qe te kam njohur, sepse je ndoshta nder te paktat gjera pafundesisht te mira qe me ka ndodhur ne jete. E te kam thene, ti je ndryshe nga bota, veçmas botes... ti je ndryshe!!!

Sot si çdo here tjeter u mundova te tregoj gjithe lumturine time, ku ti si ngahera je nje nder arsyet qe me shtyn te behem me e mire, te mos gaboj (e sidomos me ty). Si çdo here tjeter te kujtova, per te marr prej teje ate pjese te vogel gezimi qe me duhet per te ma zbukuruar diten ose per te pakesuar deshiren dhe mallin e madh qe kam per te biseduar.

Por ti,  si kurre me pare (ndoshta), nuk me kuptove. Dhe me dhemb si dreqi se nuk e dallove qe me shume se çdo kohe kisha nevoje per ate pjese te vogel gezimi per te qene me (e) mire.

Ndaj ndodhi qe sot,
Per te paren here,
une nuk kam deshire te flas me ty ?!

Vjen ai moment

Vjen ai momenti i plogeshtise se pergjithshme...

Momenti kur je i mbushur deri ne fyt me pune te rendesishme qe presin te çohen perpara, apo ku nevojitet te jesh me aktiv se normalja dhe pikerisht ne te tilla raste mendja rrefuzon te pranoje rendesine e gjithçkaje.

Vjen momenti kur...

Momenti kur do qe te largohesh nga gjithçka dhe nga te gjithe ne diten kur te tjeret duket se kane per ty me shume nevoje se kushdo tjeter. Dhe eshte e çuditshme si per tjetrin e shfrytezon te fundit pike fuqie qe ke, ndersa per veten je krejtesisht moskokeçares. 

Vjen ai momenti i merzise se pakuptimte...

Ose i merzise qe e ka marre kuptimin e vet duke u mbledhur njera mbi tjetren gjithe keto kohe por çuditerisht nuk e kishe pranuar, nuk i kishe kushtuar rendesine e duhur. Ai çasti ku pret qe te mbyllesh diku larg botes e te qash ose te rrish hutuar per te nxjerre ne nje menyre apo nje tjeter gjithe çfare ndodhet brenda.

Vjen koha kur e ke te nevojshme,

E ke te nevojshme t'ia tregosh dikujt te gjitha, pa patur frike nga shikimet e habitura apo pa u bezdisur nga kritikat e keshillat qe nuk do doje ti degjoje ne te tille situate. Por gjithsesi, vjen koha kur nuk merr parsysh asgje dhe kerkon te gjesh dike qe t'i tregosh se ne çfare forme te pakuptimte te eshte shnderruar vetja, dita, egoja, deshira, qetesia, kenaqesia ...

E ne fund vjen momenti kur personi qe u rrek te te nxjerre nga gjithe ajo humnere ku ishe, harron! Harron dhe te shtyn pakuptuar poshte...