U lodha

U lodha,
kaq shume nga vetja ime. U lodha dhe nuk e kuptova se si. Vetem nje dite m'u shfaq mbi supe kjo lodhje e madhe qe s'di as qysh e as si erdhi. Te lodhesh nga vetja, eshte dhimbja qe te keput te gjitha fuqite (perfshire ose jo ato fizike) dhe te pengon te shikosh qartazi, te shikosh me optimizem, te shikosh me shprese. Per me teper, mungesa e kesaj te fundit eshte aty ku arrin kulmi me i larte i lodhjes, e sidomos asaj nga vetja jote.

Une jam lodhur, jo sepse kam patur ne jete ngjarje aq negativisht te rendesishme qe te me ulnin neper humnera, perkundrazi lodhja ime eshte nje trajektore rritese, qe me shpie vazhdimisht lart, duke me pregatitur hedhjen me spektakolare (ne nje kohe qe une i urrej lartesite). Une nuk jam lodhur nga keto gjera, jo! Jam lodhur nga ato gjerat e vogla, ato qe i konsideron te parendesishme, dhe ndoshta jane te parendesishme, por qe te shkaktojne bezdine me te madhe, sepse jane ato qe te bejne te turperohesh nga arsyet e kota te keputjes morale. Por une dua ti respektoj keto vogelsira edhe pse vazhdimisht refuzoj t'ia pranoj vetes.

Nga vetja ime, mendimet e mia, frikerat budallaqe, deshirat e parealizuara, durimi i sosur, merzitja e pakuptimte, pertacia e pashoqe, mungesa e motivimit.
U lodha, edhe nga te shpjeguarit jam lodhur!

Zenkat

Zenkat jane gjithashtu nje menyre shume e mire nga e cila nisin genjeshtrat. Secila zenke eshte si ajo lloj genjeshtre qe je mesuar gjithmone t'u thuash njerezve "Jam mire", duke e ditur padyshim qe ose eshte kryekeput e kunderta, ose perton te japesh sqarime te teperta ne rastin e nje pergjigjeje te ndryshme. Dhe pyetesi, edhe ai e di shume mire se si eshte e verteta, e di qe ne shumicen e hereve do te marre nje pergjigje te pavertete dhe gjithsesi vendos te pyese "Si je?", pa u shqetesuar me vone nga genjeshtra e shumte qe ka marre si pergjigje. Si duket ky ritual kryhet sikur te jete nje detyre e mirecaktuar njerezore: te pyeturit e percipte dhe te pergjigjurit e pacipe.

Keshtu jane edhe zenkat, jo domosdoshmerisht te percipta ne fillesat e tyre, po padyshim te pacipa gjate perfundimeve. Gjate perfundimeve, ku ti dorezohesh nga debati, nga ngritja e nervave, nga merzia e teperuar dhe kerkon t'i shmangesh diskutimit me te larguar. Ndersa ne fund, i paqendruar per deshiren e nje takimi te afert apo jo ne nje kohe tjeter, genjen paturperisht me fjalen "Mirupafshim" duke e ditur si kristali qe po u ritakuam nuk ka asesi mundesi qe te jemi MIRE (te pakten jo ne fillime) dhe kur vete ti nuk je i sigurt ne do SHIHEMI!

Ne jemi diçka ndryshe, e dije?

Ti, je i vetmi njeri i botes, te cilit mund t'i flas papushim dhe te mos lodhem. Je i vetmi njeri i botes qe gjithmone do gjej diçka per t'i folur, sepse edhe budallalleqet e folura me ty, jane te rendesishme. Budallalleqet e folura me ty, me bejne te kuptoj qe nuk jam ndryshe ne kete jete, siç me pare mendoja se isha.

Ti, je i vetmi njeri i botes, qe mund t'i them pa druajtje te gjitha dhe te mos pendohem. Sepse, sa here qe une te them diçka, me ben te kuptoj qe nuk jam e vetmja e krisur ne kete vend, siç besoja se isha me pare.

Je i vetmi njeri i botes, qe edhe pse nuk me kupton ndonjehere, mundohesh, i vetmi njeri i botes qe ke durimin te degjosh, qe ke zemergjeresine te pranosh qe une jam tjeter, por se bashku behemi nje. 

Ndersa une jam ndoshta i vetmi njeri i botes qe rralle here me mbarojne fjalet kur jam duke biseduar, por kur vjen puna te ty... Ti je diçka qe nuk mund te pershkruhesh!!!

Dhe ne qofte se do te me rreshtin ndonjehere fjalet, do gjej shtrengimet e duarve per te biseduar me ty sepse edhe ashtu dime te kuptohemi.
Se ne jemi diçka ndryshe, e dije?

Jemi njohur per t'u njohur

Ngandonjehere me ben aq shume te dyshoj sjellja jote, sa qe mundohem te largoj krejt mendimet e keqia qe te mos e ndryshoj pamjen tende ne perfytyrimet e mia. Perpiqem aq shume me raste, sepse do ishte shume pikelluese te zbuloja ndonje te vertete te pahijshme. E ndoshta ky eshte i vetmi rast i jetes sime, i vetmi moment ku une do te parapelqeja me mire genjeshtrat per te jetuar e qete sesa ate te vertete te ciles aq shume i druhem.

Sa zhgenjyese do ishte, te zbuloja qe arsyeja kryesore qe u njohem ishte diçka qe nuk ka te beje me spontanitetin apo rastesine e bukur, edhe pse ti vete dikur me pate thene qe ne kete bote besoje qe nuk ekzistonin rastesi... Sa derrmuese do ishte ideja per mua, qe te dija se njohja jone, me pas kjo perzemersi kaq e madhe qe mesova te te kem me vite, kane nisur nga nje arye tjeter sesa vete njohja jone. Kjo eshte  frika ime me e madhe! Te di qe ne nuk u njohem per t'u njohur se bashku, ne u njohem per t'u njohur me te tjere!

Me ndodh te bisedoj vazhdimisht me ata qe njohem rruges, dhe u tregoj se sa shume e deshiroj qe ky mendim te me largohet nga vetja sa me pare, edhe pse ti vete dikur me pate thene qe ne kete bote te besoja ndjenjat dhe mendimet e mia te para... Une nuk i besoj mendimeve te frikshme, nuk dua t'i besoj as ketij!

Oh, sa aq e padeshiruar tingellon tani ideja qe ne jemi njohur per nje tjeter qellim... Ne patjeter duhet te jemi njohur per t'u njohur!

Te kam treguar ndonjehere?

Te kam thene ndonjehere se cila eshte dhembja me e madhe? Ta kam permendur ndonjehere? Ate dhembje qe te godet gjithmone tek po i njejti vend papushueshem. Qe godet aty ku supozohet te jete pjesa jote me e forte, pjesa jote me e fisshme. 
Prandaj dhe kur lendohesh pikerisht aty, me shume se sa therja e forte, te lendohet forca, te ultohet krenaria. Te dyja keto jane si oficeret qe mbrojne mbretin o mbretereshen ne nje loje shahu. Ndaj per ti mbrojtur ose te ndodh ti sakrifikosh ose ti perdoresh bindshem. Sepse dashur padashur jeta vete eshte loje shahu ku nevojtitet te jesh vigjilent per te mbrojtur,ate, vendin me te kujdesshem.

Te kam treguar ndonjehere se ç'ndodh kur shkulet çfaredosendi qe ka brenda? Te kam treguar ndonjehere sa dhemb? Me shume se dhembja e dhembit qe ankohesh vuajtshem se te le do nete pa gjume, dhembka shume me shume...

Epo, s'jane gje keto do thuash. Do betoheshe ndoshta qe dhembja e veshit do ishte me e tmerrshme. Ke ca te drejte ne fakt, ketu! Po me lejo te te them se çfare dhemb si dreqi ... Eshte kjo pamundesia ime qe nuk me lejon te te lendoj dhe ty po aty, po aq rende, po aq forte sa te bindesh qe nje shqetesim veshi a dhembi, jane veç shqetesime. 

Te kam treguar ndonjehere...

Te njejtet

Sepse ngadonjehere te ndodh te te merzitet bota! Madje, bota jo! Ndodh te te merzitet vendi ku je. Madje dhe vendi jo! Ndodh te te merziten njerezit. Madje jo te gjithe njerezit! Ndodh te te merziten ca njerez.

Sepse ngadonjehere e ndjen qe sa me shume kohe kalon, aq me shume te shembellen vetja me te gjithe! Siduket, sa me shume te rritet ne moshe njeriu, aq me teper i humb e vecanta, e ndryshmja, vetja! Siduket, sa me shume te kaloje koha, aq me shume perngjasohesh! E kupton me ne fund se te pakte jane ata qe i mbijetojne unifikimit, shumezimit. 

A nuk te eshte dukur kurre vetja i ngjashem me tjetrin? A nuk ke menduar ndonjehere se cfare po ben ndryshe? A po ben ndryshe? A nuk te eshte dukur ndonjehere?

A e ndien veten se vetvetiu beni te njejtat gjera, shpesh edhe pa dashur ti beni? Jeni diku ku nuk donit, por duhet te ishit? Sa here je ndjekur nga ideja e me te pershtatshmes dhe jo nga e me te deshiruares? Sa here ke bertitur rruges se te vjen per te bertitur! Ose sa here ke qare rruges se te vjen per te qare? Sa here ke shetitur naten i vetem, se do qe te largohesh? Sa here ke kenduar rruges i vetem me ze te larte?

Sa here?...

Ke kaluar ndonjehere ne nje turme njerezish edhe je ndiere ndryshe??? 

Epo, kam nje lajm te mire per ty :)

Gezohu!

I/e dashur mik/e

Une e di, e di shume mire i/e dashur mik/e se gjitha problemet ne kete bote, sherret, hallet... lindin vetem nga nje gje : 'mungesa e komunikimit'. Perdorimi aq i paket dhe i vaket i fjalorit nga njera ane dhe ai mbivleresimi qe ke te intuita vetjake, te cilen vendos ta perdoresh vetem ne situata te keqkuptimta.

Te gjitha vuajtjet nisin nga mungesa e fjales, nisin nga ajo 'e lexova se çfare tha, por e di se donte te thoshte tjeter' duke pertuar nga njera ane te behen sqarimet perkatese foltore, duke lene gjithçka pezull dhe duke bere qe te leje gjithmone per te deshiruar nje situate e tille.

Dhe pyes ndonjehere veten, (dreqin!) kaq e vogel kishte qene konsiderata e perbashket sa te largohemi ne te tille menyre nga mungesa e ligjerimit, nga zhdukja e sqarimeve?! Kaq pak rendesi do i kushtojme ngahera vetes, sa do i leme pas dore te gjitha fjalet qe leshojme nga goja dhe do t'i perkushtohemi seriozisht te mbyllurit te gojes ne vetvete? A nuk te vjen keq edhe ty?
Te gjitha problemet tona nisen nga mungesa e fjaleve...

Atyre fjaleve qe dikur dukeshin sikur s'do u vinte kurre fundi, po qe shteruan pa kuptuar nje dite.
Me vjen keq, i/e dashur mik/e sepse nuk folem, ne ate kohe kur te shpjeguarit dhe treguarit ishte pasioni yne!!!