Tuesday, October 24, 2017

Mire se te vish!

O shpirt,
Ty qe po te afron dita te vish ne boten e jeten tone, per tu bere me i rendesishmi njeri ne ditet tona monotone...
Ty qe nuk te kemi imagjinuar dot pamjen, fytyren apo syte sepse s'ka kurresesi forme me perfekte se forma me te cilen je krijuar...
Ty qe me kaq padurim te presim te te kemi ne krahe, te te shohim fytyren e te kundrojme se çfare forme, arome e buzeqeshje ka marre lumturia jone...
Te duam kaq shume!

Mire se vjen mrekulli jete!

Mirese te vish shpirt i halles!
Je deri me sot edhe lumturia ime me e madhe ❤️

Sunday, June 18, 2017

Small talks

I like the fact that you talk. The way you talk the talk, the way you whisper the talk or even more the way you sing the talk.
I like the way you talk to me. Your power of talking me into and out of what I once believed I was. I like the way you talk me round the new self I am turning into.
I like how we talk something through and how we talk something over and over again.
God, I love our talks!
I love how you talk foolishly, melodiously, funny, dirty... I love your talks in any language, I love your talks in any moment, in any place or space...
Because, it is just when you talk when I feel that how you behaved was not what I wanted to listen!

Tuesday, January 3, 2017

Të duash ty

Të të duash ty, është një ves dhe veset nuk kanë qenë asnjëherë veprime për t'u përgëzuar. Të të duash ty është një ves i pakuptuar, i pashpjeguar. E di se kur fillon por s'e di se pse. E di që të bën keq por s'e di se çfarë. Të të doje ty, kështu nisi; si hera e parë që mban midis gishtash një cigare, hera e parë që kalon tymin në mushkëri. Fillimisht të djeg fytin dhe vazhdon te kollitesh dhe pasi mbaron së djeguri, te paralizon. Të të doje ty, ishte kështu! Të paralizoheshe totalisht pa qenë e aftë të lëvizësh apo të mendosh për pak. Të vazhdoje së dashuri ishte akoma më e mundimshme, sepse gjithkund kërkon nevojën për t'u mpirë...por të vazhdoje të të doje do të thosh të ish e pamundur gjithashtu të të lije. Se tymi ngjitej ngado, aroma mbetej e mbështjellë në lëkurë, nëpër duar, shija në goje dhe ti vazhdimisht kërkon që të mpihesh!
Të kem dashur ty padyshim që më ka ndryshuar jetën, më ka trashur zërin, më ka dhuruar moskokëçarje, më ka thyer parime, me ka zverdhur dhëmbët... Kudo tashme gjendesh ti! Prandaj dhe unë, e mbaj gjithsesi në çantë paketën e cigares duke u munduar të kujtoj se çdo të thoshte TË TË DOJE.

Saturday, February 6, 2016

Vetem ti

Vetem ti mund te me ktheje mua te shkruaja perseri, pas nje kohe kaq te gjate... vetem ti.

Sepse, edhe pse gjate gjithe kohes jam e rrethuar nga dashuria jote perseri eshte pikerisht dashuria jote ajo qe me jep guximin te vazhdoj perpara.
Vetem ti me ben te ndihem ne shtepi, ne cfaredolloj vendi, sepse shtepia ime eshte aty ku je ti. Ti me telefonon e me shkruan per cdo dite, por perseri ne gjithe boten vetem ti me ben te ta ndjeje mungesen pas sekondit te pare qe kemi mbyllur biseden.
Je ti qe me ke mesuar deri tani, qe vazhdon te me mesosh per çdo gje pambarimisht, ashtu siç je dhe ti lumturia ime me e madhe kur te mesoj ndonje gje te vogel une :).
Vetem ti mund te... me rikthesh ne nje sekond buzeqeshjen, largosh si me magji lotet e trishtimit, zhdukesh per pak caste mallin, me qetesosh me nje prekje, gezosh vetem me nje fjale, me kthesh nga erresirat me te largeta, mund te me mbushesh me dashuri cdo sekond te dites sime dhe une perseri nuk ngopem dot duke te patur.

Vetem ti mundesh ne kete bote,
Vetem ti mund!

Tuesday, January 5, 2016

2 a.m

Une jam nje lemsh i madh pavendimesh. Nje topth i stermbushur me mijera deshira dhe endrra dhe e kufizuar nga koha dhe zona e rehatise. Jam nje tufe gabimesh, gabimesh te vogla ndoshta qe me kane penguar te ndjek ndjenjen time. Perveç ketyre une jam edhe nje mendje e kontrolluar sepse eshte e frikesuar nga ndryshimet e medha apo e panjohura e larget.

Une jam frike, frike nga mosrealizimet apo deshtimet e mundshme te cilat jane po aq te rendesishme sa edhe sukseset ne kete jete! Por qe, une kam frike nga deshtimet. Une jam nje grumbull ndjenjash te çuditshme qe me mblidhen ne gryke e s'me lene te marre fryme apo me fluturojne ne stomak dhe dua t'u zhduk ajrin. Jam ndoshta liman qetesie ku ererat nuk fryjne kurre per kedo udhetar apo anije te qendruar por jam vete nje mes oqeani prej nga ku formohen tsunamet e medha.

Kjo jam une, e lindura ne oren e dyte te dites se re ne nje fund vjeshte, dhe thone qe asnje vendim i mire nuk merret pas kesaj ore.

Thursday, June 4, 2015

Sister talk

Dear older Sister,

There is this stupid guy, this guy I wanted to know more since day one. Since the first day I knew him! And we talked for a little. We laughed at some boring jokes or maybe we did not. But anyhow, we exchanged numbers! And I got obsessed with his existence until it faded away the same way as an obsession should fade. And I did live my life rigorously after that, because he forgot I existed as well.

After a long time, this stupid guy, writes me back and we decided to 'just go out', that simple! God, that stupid guy! With his stupid talks, stupid moves, stupid smile and all... I still want to know him, even though it is not at all something serious. Even though he seems kindda bastard in everything he does, I still want to know him better.


Dear sister, I know this might be for you incomprehensible and not at all satisfying for all the doubts and questions flowing into your brain right now... But, I want to tell you that I know this guy and yet, I do not know him at all.

Monday, December 15, 2014

Biseda jone

Une e ndiej gjithmone se sa e teperuar eshte e folura ime, shpejtesia e fjaleve, koha e shkurter qe u le fjalive qe te marrin kuptim njera me tjetren.
E di qe e teperoj me fjalorin e shpeshte dhe ndihem keq qe ndonjehere nuk perdor ne te tilla bashkebisedime fjale me te veçanta. Sepse, tek e fundit, fjalet e veçanta qe mund te jene krijuar ndonjehere per te bere kumtimin me te ngjyrshem ne te tilla situata, jane padyshim fjale te cilat i pershtaten persosmerisht gjendjes sone. Ti i meriton te gjitha fjalet me te bukura te krijuara ndonjehere per ndonje ndjenje pozitive njerezore, vertete! Por une shpejtohem, shpejtohem aq shume ne te folurin me ty sa qe nuk dua te humb kohe (humb kohe?).

Flas aq shume dhe aq ngutshem sa qe edhe te tjeret nuk e kuptojne se ne te vertete dua te shfrytezoj te gjithe mundesine e dhene per te te shpjeguar sa me shume, per te te shprehur sa me shume, rreth meje, rreth teje, rreth gjithçkaje.
Une flas ndonjehere shume dhe ngutshem, nga deshira e ime e madhe e te treguarit, e te folurit me ty, e deshires se mosshpenzimit te kohes me gjera te 'parendesishme'... me te parendesishme se biseda jone!